You are here : churches

THE

KALAIKESARI

MAGAZINE

FOR

November 2015.

IS HERE!

Click here

to

View

or

LATEST POSTS




அமைதிக்காக காத்திருந்தோம்! ‘‘ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால் மறு கன்னத்தைக்காட்டு’’

April 25.2018


‘நாங்கள் ஞானிகள். ஆண்டவரின் சட்டம் எங்களோடு உள்ளது’’ என நீங்கள் எவ்வாறு கூறமுடியும்? மறைநூல் அறிஞரின் பொய் எழுதும் எழுதுகோல்  பொய்யையே எழுதிற்று. ஞானிகள் வெட்கமடைவர். திகிலுற்றுப் பிடிபடுவர்.

ஏனெனில், அவர்கள் ஆண்டவரின் வாக்கைப் புறக்கணித்தார்கள். இதுதான் அவர்களின்  ஞானமா? அவர்களுடைய நிலங்களைக் கைப்பற்றியோருக்கே கொடுப்பேன்.

ஏனெனில், சிறியோர் முதல் பெரியோர் வரை கொள்ளை லாபம் தேடுகின்றார்கள்.  இறைவாக்கினர் முதல் குருக்கள் வரை அனைவரும் ஏமாற்றுவதையே தொழிலாகக் கொண்டுள்ளார்கள்.

அமைதியே இல்லாதபோது ‘அமைதி அமைதி’ என்று  கூறி என் மக்களாகிய மக்களுக்கு ஏற்பட்ட காயத்தை மேலோட்டமாகவே குணப்படுத்தினர். அருவெறுப்பானதைச் செய்தபோது அவர்கள் வெட்கமடைந்தார்களா?  அப்போதுகூட அவர்கள் வெட்கம் அடையவில்லை.  

நாணம் என்பது என்னவென்று அவர்களுக்குத் தெரியாது. எனவே, மடிந்து விழுந்தவர்களோடு அவர்களும் மடிந்து விடுவர். நான் அவர்களைத் தண்டிக்கும்போது  அவர்கள் வீழ்த்தப்படுவர் என்கிறார், ஆண்டவர். நான் கனிகளை ஒன்று சேர்க்க விரும்பினேன்.

ஆனால், திராட்சைக் கொடியில் பழங்கள் இல்லை. அத்திமரங்களில்  கனிகள் இல்லை. இலைகள்கூட உதிர்ந்து போயின. நான் அவர்களுக்குக் கொடுத்தது அவர்களிடமிருந்து நழுவிப் போயிற்று. நாம் ஏன் இங்கு அமர்ந்திருக்கிறோம்?  ஒன்றிணைவோம். நஞ்சு கலந்த நீரைக் குடிக்கச் செய்தார். ஏனெனில் நாம் ஆண்டவருக்கெதிராகப் பாவம் செய்தோம். நாங்கள் அமைதிக்காகக் காத்திருந்தோம்.  ஆனால், பயேனுதும் இல்லை. நலம்பெரும் காலத்தை எதிர்பார்த்திருந்தோம். பேரச்சம் மிஞ்சியது.’’(எரேமியா 8:815)

ஓர் ஊரில் தீவிரமான கடவுள் பக்தன் ஒருவன் இருந்தான். எப்பொழுதும் கடவுள் பற்றிய சிந்தனையிலும், ஜெப வழிபாட்டிலும் தவறாது தன்னை ஈடுபடுத்தி  வாழ்ந்து வந்தான்.

ஒருநாள் அந்த சாந்த குணமுள்ள சாதுவானவருக்கும் ஒரு முரடனுக்கும் தகராறு ஏற்பட்டு அடிதடியாக மாறிவிட்டது. அந்த பக்தனுக்கு  ஒவ்வொரு அடி விழும்போதும் கடவுளே.

கடவுளே என்னைக் காப்பாற்றும் என்று கடவுளை வேண்டிக்கொண்டே பொறுமையாக அடிகளைத் தாங்கிக்கொண்டு  இருந்தான். அப்போது பரலோகத்தில் வீற்றிருந்த கடவுளின் செவிகளில் தனது பக்தனின் அபயக்குரல் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.

மனமிறங்கிய கடவுள் தனது  பக்தனைக் காப்பாற்றப் புறப்படத் தயாரானார். அப்போது இறைதூதர் ஒருவர் கடவுளிடம் எங்கே புறப்பட்டுச் செல்கிறீர்கள்? என்று வினவினார். அதற்குக் கடவுள்,  எனது பக்தன் ஒருவன் முரடன் கையில் சிக்கி சித்ரவதைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். 

அவனைக் காப்பாற்றியாக வேண்டும் என்று சொல்லிப் புறப்பட்டு, சற்று தூரம் சென்றதும் திரும்பி வந்து அரியணையில் அமர்ந்தார். அதனைக்கண்ட இறைத்தூதர்,  கடவுளே! தாங்கள் ஏன் திரும்பி வந்து விட்டீர்கள்? பக்தனைக் காப்பாற்றச் செல்லவில்லையா? என்று கேட்டார். அதற்குக் கடவுள் ‘‘நான் போக வேண்டிய  அவசியமே இல்லாமல் போய்விட்டது’’ என் பக்தன் இப்போது தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தயாராகி விட்டான். ‘‘ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால் மறு  கன்னத்தைக்காட்டு என்று பொறுமையைப் போதிப்பதற்காக’’ சொல்லி இருந்தேன். பொறுமையைக் கடைப்பிடித்த அவன் அடுத்து நான் சொல்லாததைச் செய்ய  ஆரம்பித்து விட்டான்.

அதாவது, தன்னை அடித்துத் துன்புறுத்திய முரடனைத் திருப்பி அடிக்கத் துவங்கிவிட்டான். எனது  துணை இப்போது அவனுக்குத்  தேவையில்லை. எனவே அவசியம் இல்லாததால் திரும்பி விட்டேன் என்றார்.‘‘அமைதியாக இருப்பவரிடமிருந்து எப்போதும் விலகியே இரு!’’